پروردگار شما داناتر است به آنچه در نفوس شما پنهان است ( به نيّت‌هاى شما و أفكار شما ، ) شما اگر راه صلاح را بپيمائيد و صالح گرديد ؛ پس بدانيد كه : او حتما كسانى را كه با توبه و انابه ، به بارگهش رجوع كنند ؛ مورد غفران خود قرار مىدهد . ) در اين آيات يك‌راه سلام را نشان مىدهد ؛ و آن احترام و إكرام به پدر و مادر است ؛ آن هم در سنّ كهولت ؛ و از آن بالاتر در سنّ هرم كه فرتوتى و بىتوانى در أثر ضعف پيرى و تسلّط لشكر مرگ تدريجى بر اندام و پيكرهء آنها حمله‌ور شده و [ آياتى از قرآن كه به سبل سلام دعوت مىنمايد ] در نتيجهء خسته شدن ، و عدم تحمّلشان در ناملايمات ، و در أثر آن أحيانا سخن درشت و ناروائى را از روى بىصبرى و ناشكيبى پرتاب كردن ، بىاختيار و يا لااقل كم‌اراده نموده است . در اينجا قرآن دستور مىدهد : فرزند بايد با نهايت أدب و احترام با آنها رفتار كند ؛ و در سعى حوائج آنها ، مساعى جميلهء خود را به كار بندد ؛ و بالهاى فروتنى و خضوع خود را آن هم نه از روى إجبار و إكراه ، و نه از روى مصلحت‌انديشى و محافظه‌كارى ؛ بلكه از روى محض صدق ، و عين رحمت و رأفت ، براى آنها پائين آورد ؛ و علاوه بر تحمّل مشاقّ و ناملايماتى كه از ناحيهء آنها مىرسد ؛ بايد دربارهء ايشان دعا كند ؛ و از خداوند طلب رحمت بر آنها بنمايد . ما در اينجا مىبينيم كه : عالىترين دستور و وظيفه‌اى را كه در عين حال توأم با مجاهده و رياضت نفسانى است ؛ دربارهء آنها ، جزو تكاليف عملى إنسان قرار داده است . إنسان بواسطهء تحمّل مشاقّ آنها ، از هواى نفس پاك مىشود ؛ و در أثر صبر بر ناملايمات ، أجر جزيل مىيابد ؛ و سعهء روحى پيدا مىكند و پدر و مادرش از وى خشنود و راضى بوده ؛ دربارهء او دعاى خير مىكنند . و اين اجتماع منزلى مركّب از فرزندان و پدر و مادر ، يك كانون محبّت و صميميّت مىگردد . فرزند در خدمت آنهاست ؛ و آنها دوستدار و دعاگوى فرزند ؛ تا رفته رفته عمر آنان به سرآيد ؛ و با